Our Business Status During COVID-19 (CLICK HERE - ساعات کار کتابفروشی در دوران قرنطینه (اینجا را کلیک کنید

In order to prevent the spread of COVID-19, our bookstore is open on weekdays from 10am to 5pm (closed on weekends).
Meanwhile we will ship online orders with Canada Post (Canada, USA and Worldwide).
Please be aware: Delivery times may be longer than normal. We do appreciate your understanding of the situation.
بازدید کننده و خریدار گرامی بخاطر پیشگیری از گسترش ویروس کرونا، کتابفروشی در حال حاضر فقط در روزهای هفته (دوشنبه تا آدینه) و از ساعت ۱۰ صبح تا ۵ عصر باز است، اما برای رفاه حال شما بخش فروش آنلاین فعال هست و مشکلی برای ارسال کتاب به سراسر کانادا و امریکا و بقیه نقاط جهان وجود ندارد
لطفن فقط در نظر بگیرید که بنا به شرایط موجود زمان ارسال و دریافت سفارش‌ها ممکن است چند روزی بیشتر از قبل باشد – با سپاس

نامزد جوان جایزهٔ بوکر ۲۰۲۰؛ برای نوشتن معلّمی بهتر از خواندن نیست

نامزد جوان جایزهٔ بوکر ۲۰۲۰؛ برای نوشتن معلّمی بهتر از خواندن نیست

Avni Doshi was born in New Jersey in 1982. She studied Art History at Barnard College, and completed her MA in the History of Art at University College London. Before writing fiction, Avni worked as a curator and art critic with a specialization in contemporary art from South Asia. She has been awarded the Tibor Jones South Asia Prize and a Charles Pick Fellowship at the University of East Anglia based on her manuscript Girl in White Cotton. Her writing has featured in Harper’s Bazaar IndiaArt Asia Pacific and Frieze. Avni lives in Dubai with her family.

I spoke to author and Dubai resident Avni Doshi, who’s been nominated for the Booker Prize for her debut novel ‘Burnt Sugar‘. Avni was born in New Jersey, but often spent winters as a child in the Indian city of Pune, where her mother’s family are from.

The city is the setting for her novel, where the main character Antara must care for her ageing mother who’s experiencing memory loss from what’s suspected to be the early onset of Alzheimer’s disease. Tara had lived a rebellious and carefree existence, abandoning her marriage to join an ashram and pursuing a romance with a guru. Antara was neglected and abused as a child in the process; she then has to deal with the contempt she holds for her mother – while being forced to care for her.

The opening sentence of the novel sets the often caustc tone: “I would be lying if I said my mother’s misery has never given me pleasure”.

Avni told me she was amazed to be nominated for the Booker Prize, let alone to find herself on the shortlist of just five authors:

“It’s surreal. I didn’t think I would make it this far, for sure. I mean, even being on the longlist was just a huge surprise.

“I’d been working on this novel for more than seven years. So even to see it published, even to see it in bookshops, it’s felt like a huge accomplishment.”

The storyline is certainly original and very specific. I asked her where she got the inspiration from:

“A lot of it was imagined. i’m really interested in relationships between women, but also my grandmother was diagnosed with Alzheimer’s disease about four years ago.

“So halfway through the process of writing the novel, I brought in the Alzheimer’s component because I was doing so much research into the disease.”

Surprisingly, she was never a big writer before working on her debut:

“I was always a big reader and my background is actually in art history. But I always loved to read literature and in my 20s, I became quite interested in contemporary fiction.

“I don’t know what made me decide to write, but I just felt the urge.”

Despite this inspiration, she found the process of creation an uphill battle:

“Writing the book was really a kind of uphill battle. I didn’t know what I was doing. I have no training in writing. I never took a Master of Fine Arts (MFA) or any creative writing classes. So for me, the process was really my teacher.

“It was with each draught that I really learnt how to write. And it was really the mistakes that were the most generative in the whole process, because (they) showed me where I was going wrong and what I needed to improve upon.”

I asked her if she would do anything differently in the process and she answered immediately that she wouldn’t have been so stubborn:

“I think through the process of writing, it was really difficult for me to give up on certain aspects of the book. But, you know, there’s that old saying: “kill your darlings”.

“I would have learnt to kill my darlings a little earlier in the process!”

“I think I’ve always had a kind of outsider perspective for most of my adult life. I haven’t lived in the States since I was in my early twenties. And so I’ve always been sort of on the outside of whatever society I’ve lived in.”

Avni Doshi
Booker Prize-shortlisted author

Born in the US to Indian parents, spending her mid-twenties in India and now resident in Dubai, I was interested to know if Avni felt that this internationalism had helped her perspective in writing, or perhaps in making the story universal and relatable:

“I think I’ve always had a kind of outsider perspective for most of my adult life. I haven’t lived in the States since I was in my early twenties. And so I’ve always been sort of on the outside of whatever society I’ve lived in.

“I think that often gives you the perspective of an observer. So you can bear witness to the stories of others and I think that’s been really helpful to me.”

I was intrigued to know why she necessarily had felt on the outside in all those places:

“When I moved to India in my twenties, I thought I would really feel at home there. But as somebody who grew up in the States, you know, I was different. My background was different. My references were different. My education was different.

“So even though in some sense I did feel at home, I also was outside of society in certain ways.”

Living in Dubai, Avni is very active in the Emirates Literature Festival, which she thinks is incredibly important:

“I think they do such great work promoting literature all over the region. They invite authors of international standing to come here and to speak and so it’s really great. I’m really proud to be involved with all the good work they do.

“I would love to see more grassroots efforts and I know that there are individuals, you know, working on things. So I’m excited to see what else is going to come up in the future.

Given Avni’s interest in grassroots, she thinks it’s very important for local authors to have a platform in Dubai:

“We’re kind of at a moment now when there are more and more young creative people living in Dubai. And it would be wonderful to have, you know, perhaps MFA programmes for them. It would be amazing to have more literary journals based in the region, based in the country.

“So I think there are things that we could do, maybe even residencies or fellowships for writers from abroad to come and live here and work with students here.”

Avni is passionate about literacy levels and aware that not every child in the world has had the advantages many of us take for granted: being taught to read and write, then having access to books.

“I think that really has to be at the forefront for any government and any society, to really encourage reading and writing. I think that’s the way that people have access to life and to improving their situation.

“I think especially in countries like India, it’s really important for literacy to be at the forefront of any kind of political platform.”

Avni is a role model to aspiring writers, especially female ones; with that in mind, I asked what her advice would be to anybody thinking of writing a book:

“Everybody hopes that there’s a particular method or maybe a course that they can take. But the most important thing is really just to sit down at your desk every day and to focus.

“I also think reading is probably the greatest teacher for writing; to see the work that those who have come before you have done. I think that’s really how I learnt a lot about writing.”

Avni finds it difficult to express what winning the Booker Prize would mean to her:

“I don’t even know how to wrap my head around it. I think it would still too big for me to fully fathom.

“It would be amazing. What can I say? It would be a dream come true. Life-changing, yes. But it’s already been life-changing, yeah.”

Source: EuroNews

آونی دوشی، نویسندهٔ جوان هندی‌الاصل، در آمریکا بزرگ شده است. اوّلین رُمان او با نام «دختری در کتان سفید» سال گذشته در هند منتشر شد و در سال ۲۰۲۰ با عنوان «نبات سوخته» (Burnt Sugar) در بریتانیا به چاپ رسید و نظر منتقدان را جلب کرد تا جایی که در سیاههٔ نامزدهای جایزهٔ ادبی بوکر سال جاری جای گرفت.

خبرنگار یورونیوز با این نویسندهٔ جوان که اکنون ساکن دوبی است گفتگویی ترتیب داده که متن کامل آن را در زیر می‌خوانید.


یورونیوز: در این برنامه با آونی دوشی همراهیم که نخستین رمانش نامزد دریافت جایزهٔ ادبی بوکر شده. تبریک می‌گویم. چه احساسی دارید؟

آونی دوشی: باورنکردنی است. قطعا فکر نمی‌کردم تا اینجا برسم. یعنی همین که در لیست اولیه نامزدها بودم خودش شگفتی‌آور بود.


یورونیوز: این یکی از بزرگترین جوایز ادبی دنیاست و شما با اولین رُمان‌تان نامزد دریافت آن شدید. شروع خوبی است.

دوشی: بله، همینطور است. من بیش از هفت سال برای این رمان کار ‌کردم، پس همین که چاپ شد و پشت ویترین کتابفروشی‌ها رفت خودش دستاورد بزرگی بود.


یورونیوز: دربارهٔ کتاب و منبع الهامش به ما بگویید.

دوشی: این رمان داستان مادر و دختری است به نام تارا و آنتِرا که با هم خیلی مشکل دارند. تارا آلزایمر دارد و دخترش در این مخمصه افتاده که چطور از مادری نگهداری کند که واقعا هیچوقت به‌درستی از خودِ او نگهداری نکرده.


یورونیوز: خط سیر داستان را از کجا الهام گرفتید؟

دوشی: خیلی از مسیر داستان حاصل تخیّل خودم بود. می‌دانید، من واقعاً‌ به رابطهٔ میان زن‌ها علاقه‌مندم. وانگهی، چهار سال پیش معلوم شد که مادربزرگ خودم هم آلزایمر دارد و اینطور بود که در نیمهٔ راهِ نوشتن این رمان، عنصر آلزایمر را وارد کار کردم، چون دائما داشتم دربارهٔ این بیماری تحقیق می‌کردم.


یورونیوز: چه شد که وارد کار نویسندگی شدید؟ آیا همیشه می‌نوشتید؟ منظورم این است که چه شد که عملاً قلم برداشتید و رمان اولتان را نوشتید؟

دوشی: من هیچوقت یک نویسنده‌ٔ جدّی نبودم. برعکس یک خوانندهٔ جدّی بودم. تحصیلاتم تاریخ هنر بوده، ولی همیشه عاشق مطالعهٔ ادبیات بودم. از ۲۰ سالگی‌ کم‌کم مجذوب داستان‌ معاصر شدم. و نمی‌دانم چه چیز باعث شد تصمیم به نوشتن بگیرم، فقط حس کردم لازم است بنویسم.


یورونیوز: روند نوشتن برایتان چطور بود؟ آیا با موانع معروف نویسندگان روبرو شدید؟ کدام بخش‌های کار برایتان واقعاً چالش‌برانگیز و سخت بود؟

دوشی: نوشتن این کتاب واقعاً نبرد دشواری بود. تکلیفم روشن نبود. من آموزش نویسندگی ندیده بودم. نه در رشته ادبیات تحصیل کرده بودم،‌ نه به کلاس نویسندگی خلّاق رفته بودم. معلّم من خودِ روندِ نوشتن بود. با هر بار نوشتن یاد می‌گرفتم. و در کلّ این فرآیند،‌ اشتباه‌ها از همه‌چیز آموزنده‌تر بود، چون به من نشان می‌داد کجا نادرست بوده، و کجا را باید بهتر کرد.


یورونیوز: اگر به نقطهٔ آغاز کار بر می‌گشتید، آیا متفاوت کار می‌کردید؟

دوشی:‌ احتمالا به‌خودم می‌گفتم خیلی کلّه‌شق نباش. چون برایم خیلی سخت بود که بعضی جنبه‌های خاص کتاب را کنار بگذارم. می‌گویند آنچه را برایت عزیز است قربانی کن. کاش این نکته را یاد زودتر یاد گرفته بودم.


یورونیوز: یکی از چالش‌های نویسندگی، همگانی نوشتن است تا خیلی‌ها بتوانند با آن ارتباط بگیرند. شما در نیوجرسی بزرگ شده‌اید و حالا در دُبی زندگی می‌کنید. آیا این کمکی به شما کرده؟

دوشی: من در بزرگسالی‌ غالباً خودم را غریبه می‌دیدم. از اویل ۲۰ سالگی دیگر در آمریکا نبوده‌ام، بنابراین همیشه به‌نوعی از جامعه‌ای که در آن زندگی می‌کردم بیرون بودم و فکر می‌کنم چنین چیزی، چشم‌اندازِ یک ناظر بیرونی را به شما می‌دهد. پس می‌توانید ناظر و راوی داستان‌ زندگی دیگران باشید. و به‌گمانم این واقعاً برایم مفید بوده است.


یورونیوز: چرا خودتان را بیرون حس می‌کردید؟ یعنی چرا خود را در حاشیهٔ جامعه‌ای خودتان می‌دیدید؟

دوشی: وقتی در حوالی ۲۰ سالگی راهی هند شدم، فکر می‌کردم آنجا واقعا به خانهٔ خودم برخواهم گشت. اما چون در آمریکا بزرگ شده بودم با بقیه فرق داشتم. گذشته‌ام متفاوت بود، تحصیلات و خاطراتم متفاوت بود، و گرچه از برخی لحاظ حس می‌کردم در خانهٔ خودم هستم اما به‌شکلی بیرون از جامعه بودم.


یورونیوز: حالا در دُبی هستید. ادبیات اینجا چه معنایی دارد؟ می‌دانم که در جشنوارهٔ ادبی امارات بسیار فعالید. این فعالیت‌ چه چیزی برایتان داشته؟

دوشی: فکر می‌کنم جشنوارهٔ ادبی امارات شگفت‌انگیز است. تلاش بسیار زیادی کرده‌اند که ادبیات را به سراسر کشور و حتی منطقه برسانند. از نویسندگان برجستهٔ بین‌المللی دعوت می‌کنند تا بیایند و سخنرانی کنند. واقعا عالی است. افتخار می‌کنم که در این کارهای عظیم و خوب سهمی دارم. اما دوست دارم حرکت‌های داوطلبانهٔ مردمی را بیشتر ببینم. می‌دانم که افرادی هستند که دارند برای برخی موارد کار می‌کنند،‌ من هم و ذوق‌وشوق دارم که ببینم در آینده چه پیش می‌آيد.


یورنیوز: به حرکتهای داوطلبانه اشاره کردید. فکر می‌کنید نویسندگان باید اینجا فضای ویژه‌ای داشته باشند؟

دوشی: فکر می‌کنم واقعا مهم است و ما در زمانه‌ای هستیم که هر روز جوانانِ خلّاق بیشتری برای زندگی به دُبی می‌آیند. اگر بتوانیم دوره‌های تخصصی برایشان برگزار کنیم بسیار خوب خواهد بود. اگر بشود نشریات ادبی بیشتری داشته باشیم که دفترشان همینجا باشد که عالی است. بنابراین به‌گمانم کارهایی هست که می‌شود کرد، نظیر تسهیل اقامت ویژه برای نویسندگان مطرح یا اعطای کمک‌هزینه‌ به آنها تا بتوانند بیایند واینجا با دانشجویان کار کنند.


یورونیوز: دربارهٔ سطح سواد چه فکر می‌کنید؟ چون همه بخت آن را ندارد که بتوانند بخوانند و به انواع کتاب دسترسی داشته باشند. هنوز بچه‌های زیادی در دنیا هستند که اینها را ندارند.

دوشی: بله، و فکر می‌کنم این امر باید در صدر برنامهٔ دولتها و جوامع باشد که مردم را به خواندن و نوشتن تشویق کنند. راه رسیدن مردم به زندگی بهتر و بهبود وضعیت همین است. پس این نکته قطعاً مهم است، یعنی به‌خصوص در کشورهایی نظیر هند، سوادآموزی باید جزو اولویت‌های سیاسی باشد.


یورونیوز: شما به‌عنوان یک زن و همچنین یک زن موفّق، به کسانی که به فکر نوشتن کتاب‌اند چه می‌گویید؟ با توجه به تجربهٔ خودتان چه توصیه‌ای به آنها می‌کنید؟

دوشی: خیلی‌ها فکر می‌کنند باید شیوهٔ خاصی را در پیش بگیرند یا دوره‌ای ببینند. اما مهمترین چیز در این کار آن است که هر روز پشت میز بنشینید و تمرکز کنید. همچنین فکر می‌کنم که خواندن بزرگترین معلّم برای نوشتن است، یعنی دیدنِ کار کسانی که پیش از شما بوده‌اند و نوشته‌اند. خود من با خواندن بسیار دربارهٔ نوشتن آموخته‌ام.


یورونیوز: اگر جایزهٔ بوکر را ببرید چه؟

دوشی: حتی نمی‌دانم چطور فکرش را بکنم. به‌گمانم خیلی بزرگتر از آن است که بتوانم هضمش کنم. شگفت‌انگیز خواهد بود. چطور بگویم؟ رویایی خواهد بود که به حقیقت پیوسته.


یورونیوز: زندگی آدمی را عوض می‌کند.

دوشی: بله عوض می‌کند و به‌گمانم تا همین‌جا هم زندگی من را عوض کرده.

منبع خبر: یورو نیوز

Add your comment

preloader