Don’t be afraid, shoot! نترس شلیک کن

I open the book that I left half-finished last night. It has been ten days since I started reading this novel, but I still haven’t read more than half of it. Not that I don’t want to read it, no. Incidentally, the plot is good; but some scenes in the story remind me of my own past and I unconsciously feel sick. The similarity of this story to my life is to such an extent that it is as if I am reading my own past; a past whose memory still disturbs my soul and mind, and every point, relevant or irrelevant, brings me back to the same scenes.About Author:
Faramarz Pournouruz is a writer and poet based in Vancouver, Canada. He has received a Certificate of Honor from Iran’s Sadegh Hedayat Short Story Competition, and is a first prize winner of the Tirgan Festival Short Story Award in Toronto, Canada. His earliest works were published during the 1980s in Iranian literary journals.His works published include:
1. A Journey Through the Dust (novel)
2. But Who Will Save Me? (short stories)
3. The Years of Hardship (short stories)
4. On Dead-End Roads (poetry)
5. In Search of the Anemone (poetry)

Added Date: 9/02/2026 3:24:24 PM
Last update: 9/02/2026 3:27:21 PM

کتابی را که ديشب نيمه‏تمام رها کرده بودم، باز می‏کنم. ده روزی می‏شود که خواندن اين رمان را شروع کرده‏ام، ولی هنوز نصف بيشتر آن‏ را نخوانده‏ام. نه که رغبت خواندنش را نداشته باشم، نه. اتفاقاً کشش داستان خوب است؛ ولی صحنه‏هايی از داستان مرا ياد گذشته‏های خودم می‏اندازد و ناخودآگاه حالم گرفته می‏شود. شباهت اين داستان به زندگی من تا حدّی است که انگار دارم گذشته‏ی خودم را می‏خوانم؛ گذشته‏ای که يادآوریِ بخش‏هايی از آن، هنوز هم روح و روانم را به هم می‏ريزد و هر نکته‏ی با ربط و بی ربط آن، مرا به سرِ همان صحنه‏ها بازمی‏گرداند.
الان که اين جملات را می‏نويسم، با گذشته فرق کرده‏ام. سعی کرده‏ام با مطالعه و مخصوصا خواندن مطالب روان‏شناختی، از روزهای بحرانی فاصله بگيرم؛ با اين‏همه داستان های اين‏چنينی هنوز هم برايم يادآور آن روزهاست. روزهايی که…
اينها را تا کنون با کسی در ميان نگذاشته‏ام، ولی خودم را که نمی‏توانم گول بزنم.
جايی خوانده بودم که اگر مطلبی يا موضوعی آزارتان  می‌دهد، در باره‏اش حرف بزنيد يا بنويسيد. اگر در باره‏اش حرف بزنيد، ديگر آن موضوع اثر تخريبی خودش را از دست می‏دهد و يادآوری‏اش چندان آزار دهنده نخواهد بود. زيرا وقتی آنرا به ميل خود بيان می‏کنيد، در حقيقت از آن گذشته‏ايد.
همين است که با خودم گفتم، بگذار بنويسم. البته آنرا برای کسی نخواهم خواند. شايد هم اصلا پاره‏اش کردم و دور ريختم.

درباره نویسنده:

فرامرز پورنوروز نویسنده و شاعر مقیم ونکوور کانادا دارنده‌ی لوح افتخار از مسابقه‌ی داستان نویسی صادق هدایت از ایران و نیز برنده‌ی اول مسابقه‌ی داستان نویسی از جشنواره تیرگان تورنتو ست. او نخستین آثار خود را در دهه‌ی شصت در نشریات داخل ایران از جمله کیهان فرهنگی منتشر کرد.
دیگر آثار او بعد از مهاجرت عبارتند از:
۱- سفر در غبار (رمان)
۲- کاش کسی هم مرا نجات میداد (مجموعه داستان)
۳- سال‌های سخت (مجموعه داستان)
۴- در جاده‌های بن‌بست (مجموعه شعر)
۵- در جستجوی شقایق (مجموعه شعر)