The Phenomenology of Spirit پدیدار شناسی روح

This hardcover edition of Hegel’s landmark work of philosophy contains the authoritative and respected translation of J.B. Baillie. The Phenomenology of Spirit, also known as The Phenomenology of Mind, contains methodical discussions of Hegelian examination of mind and mental functioning. In Hegelianist philosophy, the notion of the spirit or mind commences with a consideration of the subjective (i.e. individual) mind. After some contemplation however, it is realised that this ‘individual’ sort of mind is but the initial stage of the process – the so-called ‘in-itself stage’. The stage which follows this is that of the objective mind – it is this type of mind that finds itself object of law, morals and government. This frames the condition of the mind when it is out-of-itself. The final stage of the Hegelianist posit upon the mind is that of the ‘absolute mind’. At this point, the mind ascends above the constraints of the natural world and of mankind’s institutions and laws.

About Author:
Georg Wilhelm Friedrich Hegel was a German philosopher and one of the most influential figures of German idealism and 19th-century philosophy.
Born: August 27, 1770, Stuttgart, Germany
Died: November 14, 1831 (age 61 years), Berlin, Germany

Added Date: 10/03/2025 2:59:48 PM
Last update: 10/03/2025 3:06:25 PM

کتاب دانش پدیدارشناسی روح، اثری نوشته ی گئورگ ویلهلم فریدریش هگل است که نخستین بار در سال 1807 منتشر شد. این کتاب خارق العاده از هگل را می توان در زمره ی انقلابی ترین و جریان سازترین آثار فلسفی تمام تاریخ دسته بندی کرد. هگل در پیش گفتار این کتاب، به توضیح هسته و جان مایه ی روش خود می پردازد و عواملی را متذکر می شود که نقطه ی تمایز روش او با سایر متدهای فلسفی پیشین به حساب می آیند. او سپس در بخش آغازین کتاب، تفکرات امانوئل کانت درباره ی شک گرایی را به شکل خلاصه توضیح می دهد و آن ها را کامل می کند. کتاب دانش پدیدارشناسی روح به شش بخش تقسیم می شود که «آگاهی»، «خودآگاهی»، «عقل»، «روح»، «دین» و «دانش کامل» نام دارند. طیف گسترده ی موضوعات مورد پرداخت در این کتاب، به شکلی کاملاً منحصر به فرد و آن قدر با توازن مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفته اند که این روش با نام «دیالکتیک هگلی» شناخته می شود. این کتاب، پژوهشی شگرف درباره ی رشد ذهن از آگاهی مستقیم به فلسفه ی علمی است و به عنوان یکی از تأثیرگذارترین و ماندگارترین آثار فلسفی غرب شناخته می شود.

درباره نویسنده:

گئورگ ویلهلم فریدریش هگل، زاده ی 27 آگوست 1770 و درگذشته ی 14 نوامبر 1831، فیلسوف بزرگ آلمانی و یکی از پدیدآورندگان مکتب ایده آلیسم آلمانی بود.هگل در اشتوتگارت، در خانواده ای مسیحی (شاخه ی لوتری) به دنیا آمد. شیفتگی او برای آموختن در طول عمرش، با آموزه های مادرش در خانه آغاز شده بود. هگل در سال 1784 برای ادامه ی تحصیل به دبیرستان ایلوستره رفت و در آن جا تا حدودی با مفاهیم عصر روشنگری آشنا شد. او پس از پایان تحصیل در توبینگن در سال 1793، شغلی به عنوان معلم سرخانه در برن پیدا کرد و در مدت اقامت در این شهر، مطالعاتش را ادامه داد و آثار زیادی نوشت. در سال 1816، کرسی استادی فلسفه در دانشگاه هایدلبرگ به هگل پیشنهاد شد. او به هایدلبرگ رفت و تا سال 1818 که در دانشگاه برلین مشغول به تدریس بود، همانجا ماند.هگل در سال 1830 رئیس دانشگاه برلین شد و درنهایت به دلیل شیوع وبا در 14 نوامبر 1831 درگذشت. دست نوشته های زیادی بعد از مرگ از او به جای مانده بود که به مرور تنظیم شد و به صورت کتاب های مختلف انتشار یافت.