On Iran during the Sassanid era; the history of Sassanid Iran till the Arab invasion, and the conditions of the kingdom and the nation during the Sassanid period. Translated by Rashīd Yāsimī, with a translation of subjects added by the author to the second edition.
About Author:
Arthur Emanuel Christensen was a Danish orientalist and scholar of Iranian philology and folklore. He is best known for his works on the Iranian history, mythology, religions, medicine and music. Wikipedia
Born: January 9, 1875, Copenhagen, Denmark
Died: March 31, 1945 (age 70 years), Copenhagen,
Added Date: 11/10/2022 1:46:19 PM
Last update: 4/09/2024 12:22:51 PM
آرتور امانوئل کریستنسن (Arthur Emanuel Christensen) (زادهٔ ۱۹ ژانویهٔ ۱۸۷۵ در کپنهاگ – درگذشتهٔ ۳۱ مارس ۱۹۴۵ در کپنهاگ) ایرانشناس، خاورشناس، لغتشناس و پژوهشگر معروف اهل دانمارک است. کریستنسن در ۹ ژانویهٔ ۱۸۷۵ در کپنهاگ به دنیا آمد. پدر وی مدیر یک پستخانه و او تنها فرزند خانواده بود. به گفتهٔ خود وی خواندن کتاب هزار و یکشب در کودکی چنان تأثیری بر روی او گذاشت که میل به اینگونه مطالعات را در وی برانگیخت. در ۱۳سالگی، در انشایی نوشت که میل دارد تا زبانشناس شود تا بتواند دربارهٔ فرهنگ مردم شرقی مطالعه کند. پدر او میل داشت که او در زمینهٔ حقوق به تحصیل بپردازد، اما خود او به تحصیل زبان لاتین، فرانسه و تاریخ پرداخت. در آن هنگام، دانشگاه کپنهاک رشتهٔ خاصی برای مطالعات ایرانی نداشت، اما گاهی اوقات زبان اوستایی تعلیم داده میشد. در دوران دانشجویی کریستنسن به یادگیری و تحصیل زبانهای فارسی، ترکی، سانسکریت و عربی پرداخت همچنین چون برای زبان پهلوی معلمی نیافت خود مستقلاً یادگیری زبان پهلوی را آغاز کرد. کریستنسن هنوز دانشگاهش را به پایان نرسانده بود که نخستین رسالهاش را به نام رستم پهلوان ملی ایران در ۲۳سالگی و در سال ۱۸۹۸ منتشر کرد. در سال بعد مقالهٔ دیگری به نام افسانهها و روایات در ادبیات فارسی منتشر کرد. او با نوشتن این دو مقاله و مقالات متعدد دیگر آگاهی و تسلط خویش را به زبان فارسی نشان داد. او رسالهٔ دکترای خود را که تحقیقی ادبی و تاریخی در مورد عمر خیام بود به پایان رسانیده و در سال ۱۹۰۳ با درجهٔ ممتاز گذراند. او مطالعات خود را بر روی رباعیات خیام تا سالیان بعد نیز ادامه داده و موفق شد ۱۲۱ رباعی را که احتمال اصالت و انتساب آنها به خیام بیشتر از بقیه رباعیات بود، انتخاب کند و در سال ۱۹۲۷ کتاب دیگری به نام نقد بر رباعیات خیام را منتشر کرد.